MΠΑΜΠΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

 || ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ||

Γράφει η Ελένη Δεναξά, Ψυχολόγος – 

Εκπαιδευόμενη στη συστημική Ψυχοθεραπεία

 

thavmastiko«Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία,

τόσο δυνατή, όσο η ανάγκη της πατρικής προστασίας».

Σίγκμουντ Φρόιντ

Ο Πατέρας κάποτε…

Πατέρα, μπαμπά ή μπαμπάκα, όπως κι αν τον φωνάζουμε είναι ένας και μοναδικός. Είναι ο πρίγκιπας για κάθε κορίτσι και το πρότυπο ταύτισης για κάθε αγόρι.  Ακόμα κι αν νιώθουμε μακριά του, ακόμη κι όταν δεν έχει ενεργό ρόλο στην ανατροφή μας, ακόμη κι αν αισθανόμαστε ότι η συμπεριφορά του δεν είναι αυτή που θα θέλαμε, ακόμη κι αν κάνει λάθη … υποσυνείδητα ξέρουμε ότι ο ρόλος του είναι σημαντικός.

father-boyΤον έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη την αγκαλιά του, το μπράβο του, τη συμβουλή του, τη στήριξη του, το μάλωμά του. Όταν δεν τα έχουμε, μάς λείπουν και μάς λείπουν πολύ.

Για χρόνια βρισκόταν στο περιθώριο, αφού ο ρόλος της μητέρας ήταν αυτός που τον επισκίαζε. Οι πεποιθήσεις της κοινωνίας τον είχαν πείσει, πως δεν ήταν απαραίτητος στην ανατροφή των παιδιών του. O ίδιος όφειλε να καλύψει τις βασικές ανάγκες της οικογένειας του. Έπρεπε να είναι ο κουβαλητής και αυτό είχε μάθει να το κάνει καλά.

 

 

|| Ο Μπαμπάς σήμερα ||

Η είσοδος της γυναίκας στην αγορά εργασίας, είναι αλήθεια πως άλλαξε κατά πολύ τα δεδομένα. Έγινε η αφορμή για τον άντρα να αποκτήσει έναν πιο ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών και να μην αρκείται σε μια τυπική σχέση μαζί τους.

Ο σύγχρονος πατέρας, έμαθε να διεκδικεί τη θέση που του αξίζει, συμμετέχοντας ενεργά στην καθημερινή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής τους. Μπορεί να άργησε, αλλά κατανόησε πως, όλα τα υλικά αγαθά του κόσμου δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ουσιαστική παρουσία του.

Και κάπως έτσι ο κουβαλητής πατέρας, αντικαταστάθηκε από τον ενεργό μπαμπά!


|| Τι γίνεται όμως ||

Με σένα μπαμπά που εξακολουθείς να πιστεύεις πως ο ρόλος σου είναι δευτερευούσης σημασίας στην ανατροφή του παιδιού σου;

Με σένα που θεωρείς ότι δεν έγινε και κάτι που δεν είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται, γιατί υπάρχει η μαμά;

Με σένα που δεν βρίσκεις χρόνο να παίξεις μαζί του, γιατί δεν το θεωρείς σημαντικό;

Τι γίνεται με σένα, που κατά βάθος θέλεις να είσαι σημαντικός, αλλά δεν ξέρεις το πώς γιατί ποτέ δεν το έμαθες;

 

|| Όσα δεν ξέρεις ||

Μπορεί η ιδανική εικόνα στο μυαλό πολλών από εμάς, να είναι δύο γονείς που μεγαλώνουν μαζί και ευτυχισμένοι τα παιδιά τους, στη ζωή όμως τίποτα δεν είναι ιδανικό. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, είναι σημαντικό να γνωρίζουν και οι δύο, πως ανεξάρτητα από το εάν είναι μαζί, διαζευγμένοι, χωρισμένοι ή σε διάσταση, ως Γονείς οφείλουν να μην ξεχνούν πως είναι και οι δύο εξίσου απαραίτητοι για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού τους. Ο καθένας μέσα από τον δικό του ρόλο, αλλά και σε συνεργασία, όταν αυτό είναι εφικτό, συμβάλλουν αδιαμφισβήτητα στη διαμόρφωση μιας περισσότερο ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

father-daughterΒέβαια, είναι αλήθεια πως δεν είναι σπάνιο για έναν άντρα να νιώθει ότι δεν έχει θέση ανάμεσα στη “δυάδα”, μητέρας – βρέφους.

Έχεις δίκιο λοιπόν αν πολλές φορές αισθάνεσαι έτσι. Εκεί που δεν έχεις δίκιο είναι όταν εγκαταλείπεις την προσπάθεια να δημιουργήσεις μια ισάξια σχέση κι εσύ μαζί του, όσο χρόνο κι εαν χρειάζεται αυτό.

Δεν πρέπει να ξεχνάς πως ο τίτλος του γονιού δεν κάνει κανέναν “Γονιό” επί της ουσίας. Μπορεί η σχέση γονέων – παιδιών να φαίνεται η πιο ανιδιοτελής και δεδομένη απ’ όλες, αλλά επίτρεψέ μου να διαφωνήσω! Στον βωμό αυτής της σχέσης έχουν “θυσιαστεί” πολλές παιδικές ψυχές.

Και ναι, μπορεί η σχέση που αναπτύσσει μια γυναίκα με το νεογέννητο να ξεκινά από τις πρώτες κιόλας ημέρες της κύησης, αυτό όμως δεν σε κάνει λιγότερο σημαντικό. Κάθε άλλο μάλιστα! Είσαι απαραίτητος από την πρώτη κιόλας στιγμή.

 

 

|| Γιατί: ||

Εσύ  θα είσαι αυτός που θα τη στηρίξεις, θα σταθείς δίπλα της και θα την καθησυχάσεις όποτε το έχει ανάγκη, έτσι ώστε να είναι όσο ήρεμη χρειάζεται, για να ανταποκριθεί και η ίδια στον καινούριο της ρόλο.

Στη συνέχεια εσύ θα είσαι αυτός, ο οποίος θα αποσπάσει τη μητέρα σταδιακά από τη στενή σχέση που έχει δημιουργήσει με το παιδί έτσι ώστε το ίδιο να αποκοπεί σιγά – σιγά από εκείνη και να αρχίζει να χτίζει σχέση και μαζί σου. Με άλλα λόγια θα είσαι αυτός που θα κόψει τον μεταξύ τους ψυχολογικό ομφάλιο λώρο και θα μειώσει τις πιθανότητες προσκόλλησης του παιδιού στη μητέρα.

Εσύ θα είσαι αυτός, ο οποίος μέσα από την αλληλεπίδραση μαζί του, θα συμβάλλεις στο να νιώθει συναισθηματικά ασφαλές και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, έτσι ώστε να μην φοβάται να αντιμετωπίσει τον κόσμο γύρω του, όταν θα έρθει η στιγμή.

Εσύ θα είσαι αυτός που παίζοντας μαζί του θα μάθεις να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα που βιώνει και θα του δείξεις τον τρόπο να τα διαχειρίζεται, ενισχύοντας έτσι την συναισθηματική και κοινωνική του ανάπτυξη.

 

isagogika

Εσύ θα είσαι αυτός που θα ενθαρρύνεις την ανεξαρτησία του, βοηθώντας το να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες των πράξεών του, καθώς εκ φύσεως είσαι λιγότερο “προστατευτικός’’  από τη μητέρα.

isagogika-end

Εσύ θα είσαι αυτός που θα διαβάσεις μαζί του και θα του λύσεις τις απορίες, χωρίς όμως να του δώσεις τις απαντήσεις.

Εσύ θα είσαι αυτός που θα του μιλήσεις για τον κόσμο, μέσα από τη δική σου οπτική, βοηθώντας το να αναπτυχθεί πνευματικά.

Εσύ θα είσαι αυτός που θα δείξεις κατανόηση στη δύσκολη φάση της εφηβείας και διαθεσιμότητα όταν το έχει ανάγκη.

Εσύ θα είσαι αυτός που θα εμπιστευτείς τα όνειρά του και θα σταθείς δίπλα του όταν έρθει η ώρα για να ανοίξει τα φτερά του.

Εσύ θα είσαι αυτός που θα βάλεις τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας δυνατής σχέσης μαζί σου, η οποία θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την πιο ομαλή ένταξή του, στην κοινωνία.

isagogika

Εσύ μπαμπά μπορείς να είσαι τόσα πολλά, γι αυτό και θα είσαι πάντα σημαντικός στη ζωή του παιδιού σου μέσα από καθετί που λες και κάνεις.

isagogika-end

Και αν ακόμα δεν βρίσκεις τον λόγο να είσαι πρωταγωνιστής μέσα στη ζωή του, και όχι κομπάρσος, μπορείς να γυρίσεις λίγα χρόνια πίσω και να θυμηθείς.

Να θυμηθείς πως ήταν ο δικός σου μπαμπά όταν εσύ ήσουν παιδί…

Πώς ένιωθες όταν σ΄ έπαιρνε αγκαλιά, όταν σε πήγαινε βόλτα, όταν συζητούσατε, όταν σου έλυνε τις απορίες, όταν σε μάλων, αλλά και πώς ένιωθες κι όταν δεν τα είχες όλα αυτά. Θυμήσου καθετί που σου άρεσε και καθετί που σε στενοχωρούσε, ίσως σε βοηθούσε να πιστέψεις πιο πολύ στη δύναμη του ρόλου σου μέσα στη ζωή του παιδιού σου και να μη χρειαστεί να επαναλάβεις λάθη που σε πλήγωσαν.

 


GLYFADA METROPOLITANSΓια το Γλυφάδα metropolitans:

Ελένη Δεναξά, Ψυχολόγος

 

Διαβάστε επίσης:

Πρίγκηπες και Νεράϊδες σε αμοιβαία αναζήτηση

Τα όρια προστατεύουν τα παιδιά, δεν τα καταστρέφουν!